Leishmaniose of leishmania is een aandoening die veroorzaakt wordt door een parasiet die door zandvliegjes wordt overgedragen bij het bloed zuigen.
Als de ziekte eenmaal in de hond zit kan het zich gaan kapselen in de organen. Het liefst in de milt of lever, maar ook in het beenmerg of de lymfeklieren.
Je merkt hier niets van en de hond hoeft verder niet ziek te worden. Op dit moment is de ziekte dan ook niet aan te tonen door een test.
Maanden tot jaren later kan de ziekte “wakker” worden en gaat de hond pas symptomen vertonen. Ook dan geven de testen soms geen duidelijk beeld. Toch is het bij het vermoeden van leishmaniose belangrijk om te bloedtesten te blijven uitvoeren. Een goede dierenarts kan aan de hand van het bloedbeeld in combinatie met de symptomen toch zien dat er sprake is van leishmania, ook al is de uitslag van de test negatief.
Symptomen van leishmaniose lopen erg uiteen en hoeven ook lang niet allemaal aanwezig te zijn:
- Lusteloosheid, sloomheid, veel slapen
- Gewichtsverlies ondanks goed eten
- Bewegingsproblemen, wisselende kreupelheid
- Koorts
- Gewrichtsklachten
- Schilfering van de huid gepaard gaande met kaalheid, vooral rond de ogen en op de oorranden (bij de ogen spreekt men wel eens van een bril)
- Korsten en kloven aan neusspiegel en voetzooltjes
- Afwijkingen aan de nagels, snelgroeiend of erg dik en hard
- Zweren aan de huid en slijmvliezen
- Neusbloedingen
- Rode geïrriteerde huid
- Bleke slijmvliezen
- Blauwe plekken
- Vergrote lymfeknopen
- Vergrote lever en/of milt
- Chronische darmvliesontsteking (met braken en diarree)
- Nier-insufficiëntie (dit is de grootste doodsoorzaak van leishmaniose)
Bij bloedonderzoek wordt vaak proteïnurie aangetoond. Het totaalserum is vrijwel altijd verhoogd. Het albumine-gehalte is vaak verlaagd. Leukocyten tonen meestal normaal.
In een laat stadium zijn de ureum- en creatinine-gehaltes verhoogd.
Als de behandeling snel wordt opgestart, is de kans op een klachtenvrij leven het grootst.